webmaster, 9 februari 2010
Spanje , Salamanca 11°

De moeizame eerste week...

Na wat een moeizame week was, komt het allemaal eindelijk enigszins op gang.

Het begon allemaal toen ik de vrouw belde die voor mij een kamer beschikbaar zou hebben. Na een afspraak met haar gemaakt te hebben, jawel in het Spaans, want natuurlijk spreekt mevrouw geen woord van welke andere taal dan ook, ben ik de kamer gaan bekijken. De eerste indruk was: SMERIG!
Het was een appartement met 4 of 5 kamers, waar drie kerels van een jaartje of 50 (misschien zelfs ouder) wonen. Daar wordt je als 23-jarige natuurlijk niet bepaald blij van...
Er werd gerookt in het appartement, wat ik als roker op zich niet erg vond, maar echt... dit stonk gewoon enorm muf of hoe je het ook maar wil noemen. Verder was het nogal stoffig in het appartement, het is een oud complex, dus op zich niet vreemd, maar nou ja... dit had allemaal hoe dan ook wel een stuk schoner gekund, hoe oud het gebouw ook moge zijn.
Omdat ik nog met mijn moeder wilde overleggen of ik hier wel wilde wonen en dergelijke, had ik voor de volgende dag een afspraak met Federica (de huisbaas) gemaakt om [evt.] het contract te ondertekenen en de borg en huur van 380 euro te betalen. Dit liep echter nogal anders dan gepland.

Federica liep continu achter ons aan, we zeiden dat ze weg moest gaan, maar OF ze begreep ons gewoon echt niet, OF ze wilde gewoon ontzettend graag dat ik zou tekenen e.d., want ze was gewoonweg niet weg te krijgen. Op die manier belandden we ineens in het appartement van haar en haar man en voor ik het wist ondertekende ik het contract en betaalde de gevraagde 380 euro. Na er nog eens goed over nagedacht te hebben, besloot ik dat ik hier niet ben komen studeren om in een smerig, stoffig hok te wonen met drie mannelijke huisgenoten die mijn vader hadden kunnen zijn.

Die maandag ben ik dus maar eens polshoogte bij het internationale bureau van de universiteit hier in Salamanca gaan nemen. Gudrun, de vrouw die daar werkt, vertelde dat ze hier allemaal niets vanaf wist: de oude huisgenoten en het niet leven met studenten etc. etc. etc. en ze vond het dan ook heel erg logisch dat ik daar niet wilde wonen. Het probleem was echter dat ik het geld al had betaald en het contract al had ondertekend. Daarop belde Gudrun naar Federica en vertelde haar dat het logisch was dat een student niet in zo'n huis terecht wil komen. Op de een of andere manier begreep Federica hier helemaal niets van. Ze vond het maar niets dat ik niet meer in het appartement wilde wonen en ze wilde dan ook absoluut niet mijn geld terug geven (de borg dus ook niet, beetje jammer weer). Nadat ik het contract aan Gudrun had laten zien, verklaarde zij dat het hier om een niet-waardig contract ging. Alles was zwart gegaan... met als resultaat dat ik kan fluiten naar mijn geld.

Gelukkig had ik die maandag ook nog mazzel: ik vond direct een nieuwe kamer. Gisteren ben ik verhuisd en ik woon nu in een 'nieuwbouw-gebouw' met twee geweldig leuke huisgenoten. Daarnaast is het hier erg schoon en heb ik een grote kamer. De vloer blinkt letterlijk, dus ik ben weer helemaal blij. Het enige nadeel is eigenlijk dat het een behoorlijk eindje lopen is van het centrum, maar agh... doe ik ook nog wat aan mijn conditie.

Nadat mijn moeder zich ervan verzekerd had dat ik goed geïnstalleerd was, heeft ze het vliegtuig terug naar Nederland genomen. Ik zit hier nu heerlijk op mijn kamertje en geniet van de tijd hier. Morgen krijg ik te horen hoe mijn lessen aan de universiteit eruit gaan zien en hoe het gaat met het diploma voor de Spaanse cursus enzo... Ik ben benieuwd...

Er is nog een probleem... Op de een of andere manier ben ik helemaal vergeten wat mijn pincode is, wat inhoudt dat mijn pas inmiddels is geblokkeerd... Ik raad iedereen aan om nooit een pincode te vergeten als je in het buitenland zit, want wat een ongelooflijk gezeik is dat allemaal zeg. Nadat een van de werknemers van de Rabobank voorgelegd had aan de 'chef' of ik vanuit hier een pas mocht aanvragen, moest ik iemand machtigen om mijn Rabozaken in NL te kunnen regelen. Hiervoor hadden ze de gegevens van mijn zusje, mijn moeder en mezelf nodig, om te kunnen verifiëren dat ik het werkelijk ben.
Nu heb ik dat net allemaal geregeld en nu is het maar de vraag of het ook écht geregeld is... Gelukkig gaat dit niet op de Spaanse manier, hahaha! Na afwachting van het ophalen van mijn pas, het doorsturen naar Salamanca en de pincode aan mij doorgeven, moet ik opnieuw de Rabo bellen. Ik heb een wachtwoord afgesproken en met dit wachtwoord zouden zij dan eindelijk de pas kunnen activeren... Als dat allemaal maar goed gaat, ik heb nu nog wel wat geld, maar zeker niet genoeg om vier maanden van te kunnen leven, dus... nou ja, we zien het allemaal wel.

Voor de rest geniet ik hier echt, het weer is niet eens zo heel slecht (af en toe eens regen, maar ja, wat is dat nou vergeleken met NL he) en Salamanca is zeker aan te raden voor elke student: het is een gezellige studentenstad en de sfeer hier is echt top!
Dus áls je dan toch langs wilt komen: geen probleem, dat wordt gezelligheid ten top!

Ow trouwens: mijn Spaanse nummer is:

+34622852399

en mijn adres:

Calle Gustavo Doré 2-12 Bloque 2 1ºB
37007 Salamanca

Voor de liefhebber!

Tot snel, liefs!

Wil je Rosanne in Spanje bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl